Loslaten

Loslaten

Iedere ouder heeft ermee te maken. Of je nu wilt of niet, maar het loslaten van je kind hoort erbij. Ik heb het me nooit zo beseft, maar het begint al bij het doorknippen van de navelstreng. Later vindt iedere ouder het lastig om dat kleine lieve mensje naar het kinderdagverblijf te brengen en nog later naar school.

Loslaten … maar tóch even kijken

En dan ….. spelen bij vriendjes en vriendinnetjes. Ook bij ons thuis weten wij daar alles van. Het grappige is dat ik meestal wat eerder toe ben aan loslaten en mijn man daar wat later mee is. Maar als het dan zover is en onze dochter bijvoorbeeld alleen naar de speeltuin mag (die hier overigens om de hoek is), dan ben ik de eerste die tóch even gaat kijken na 5 minuten of alles goed gaat. En zo volgt ook leren fietsen, zwemmen, de eerste keer alleen naar school en dan heb ik het nog niet eens over alleen uitgaan. Ik wil er nog niet eens over denken …. Nou gelukkig is dat nog niet zover…

Doorslaan

Wat is dat toch dat loslaten en waarom vinden we dat zo lastig? Nou dat lijkt me niet zo moeilijk. Je wilt je kind beschermen, het liefst bij je houden en sommigen willen hun kind misschien wel in een klein doosje bij zich houden. Ik weet nog heel goed dat ik best mijn twijfels had of ik überhaupt wel op deze boze wereld een kind zou willen groot brengen. En dan alle Social Media tegenwoordig, dat was er vroeger helemaal niet.  Maar goed, je kunt er ook in doorslaan vind ik. Te beschermend opvoeden is ook weer niet goed. Ik hoor onze dochter nu al vaak zeggen “mahààm” en dan denk ik “oeps, ik zit teveel op haar huid, niet doen”!

Ruimte geven

LoslatenHet blijft altijd zoeken naar wat jij als ouder het fijnste vindt. Maar kijk daarbij heel goed naar je kind. Echt, ze groeien er letterlijk van als je ze de ruimte geeft die ze zo nodig hebben. Laat ze maar zoeken en ontdekken. En als ze soms eens onderuit gaan (en dan bedoel ik niet alleen ‘de kleintjes’ op de fiets), ook daar leren ze van. Het maakt ze alleen maar sterker en weerbaarder. Eigenlijk mogen wij als ouder ze een poosje begeleiden, meekijken en dan ….. dan laat je ze echt los! Of toch ook weer niet?

Stiekem blijft mijn meisje namelijk altijd mijn kleine meisje 🙂

 

 

 

One Response

Geef een reactie